🌙 Henüz Kucağımda Değilsin Ama…
Kucağımda değil belki henüz…
Ama ruhumdakini bir ben bilirim.
Sürekli elimi götürdüğüm bir pencereye dönüştü karnım.
Sanki perdeyi biraz aralayabilsem, seni görecek gözlerim… Parmaklarım sana dokunacak, seni koklayabilecek, seni hissedebileceğim nihayet.
Yavrum…
En güzelinden şarkılar biriktirdim sana.
Odanı defalarca kez düzenledim, kafamın içinde bir yerlerde.
Kıyafetlerini, ismini bile hazırladım.
Benim yavrum…
Kimse duymadı daha sesini, ben hariç.
Kimse görmedi seni, ben hariç.
Hatta ben hariç, kimse inanmıyor çoktan var olduğuna.
Kızmıyorum hiçbirine, gücenmiyorum.
Ne bilsin onlar, bizim her akşam hoş rüyalarda buluştuğumuzu?
Ne bilsinler, ben her gece sana masallar okuyup saçlarını severken bir ağaç dibinde,
“gerçek” dedikleri o afilli alemlere tekrar ve tekrar uyanmak zorunda kaldığımı?
Ama biliyorum…
Gün gelecek, aksi iddia edilemeyecek bir buluşmayla karşılayacağım seni.
Kimseye vermeyeceğim.
Kimseyi dokundurtmayacağım saçlarına.
Ne olursan ol, nasıl olursan ol… hep seveceğim seni.
Yavrum…
Kokusu kalbimi aşan, bebeğim benim…
Kızım, oğlum…
Buradayım. Hemen burada.
Sakın korkma.
Anneni daha fazla senden mahrum bırakma.
✉️ Yazar Notu (Alt açıklama)
Bu yazı, içimde büyüttüğüm umudun ve sevgimin bir yansıması. Henüz adını bilemediğim ama kalbimde yer eden o varlığa yazılmış sessiz bir mektup. Eğer sen de bu bekleyişin içindeysen, bil ki yalnız değilsin. Biz çoktan annelik yoluna girmiş olanlardanız. 🌱
Herhangi biri.blogger 
Yorum bırakın